Adımlarınızı evden
dışarı attığınız andan itibaren birbirinden farklı onlarca insan görüyorsunuz.
Şimdi sizden bir şey isteyeceğim, durun ve gözlerinizi kapatın, sadece düşünün.
A noktasından B noktasına giderken o kısacık sürede farkında olmadan bir çok şey
yaşıyorsunuz. Yanlışlıkla çarptığınız sonrasında özür dilediğiniz insanları
düşünün veya ufak çaplı yardımlaştıklarınızı. Yaşlı teyzeleri ve dedeleri
düşünün, sevimli ve huysuzlarını. Mutlu insanları düşünün; birde yorgun, bitkin
ve mutsuzları. Sokakta binlerce insan var ve hepsinin yaşantısı, sıkıntısı,
derdi farklı.
Bu olayı ele alıyorum
çünkü gözlemlerim bu konuda bir şeyler yazmam gerektiğini
hissettirdi. Tahammülün sınıra dayandığı bir şehirde yaşamak eminim
hepinizi yoruyor ve haliyle en ufak bir hatayı kabul edemeyebiliyorsunuz. Yeşil
yandığı saniyede ayağını gaza götürmeyen sürücü, yürürken yanlışlıkla omzunuza
çarpan biri veya yetişmeniz gereken bir yerler varken önünüzde sallana sallana
yürüyen insanlar gibi örneklerini çoğaltabileceğimiz durumlar sinirlerinizi
anında bozabiliyor. Her hali zor olan bu şehirde sizlere asla Pollyanna'cılık
oynayın demiyorum. Ama biraz daha anlayışlı olabilirsiniz. Herkes bu hayatın
içinde yaşam için uğraşmakta. Lütfen çevrenizdeki insanlara daha hassas
davranın çünkü o insanlar sizin bilmediğiniz ciddi savaşlar veriyor olabilir. Kaşlarınızı
çatarak bakmayın gökyüzüne, gülümseyin belki o tebessüme ihtiyacı olanlar
vardır. Ve şunu asla unutmayın en büyük dertler sizin değil…